Prvi pokriva
period u kojem zemlja ima status potencijalnog kandidata za pristupanje EU i
gdje finansijska pomoć EU ima za cilj da pomogne jačanje procesa tranzicije i
ekonomskog i socijalnog razvoja zemlje u skladu sa evropskim standardima.
Drugi period
pokriva pregovore o pristupanju, kada je zemlja formalno prepoznata kao zemlja
kandidat. U ovom periodu, pomoć Evropske Unije ekonomskom i socijalnom razvoju
je više okrenuta pripremanju zemlje za implementaciju kohezione poltike
Evropske unije.
Tako, pretpristupna finansijska pomoć ima za cilj olakšavanje procesa integracije zemlje kandidata u EU. Logika korišćenja pretpristupnih fondova EU jeste u tome da se zemlja pripremi za korišćenje kohezijskih sredstava za vrijeme kada će postati punopravni član. Zato, u periodu kandidature sredstva treba znati efikasno iskoristiti, jer za korišćenje sredstava EU budžeta za kohezione namjere, postoji niz uslova odnosno principa. Jedan od njih je princip programiranja i Nacionalni razvojni plan (NDP-National Development Plan), kojim se definišu razvojne potrebe i prioriteti za ulaganje sredstava iz strukturnih fondova države članice EU.
Drugi značajan princip je nacionalno sufinansiranje. Na primjer, ako država korisnica želi povući, 100€ iz budžeta EU, onda ona treba da obezbijedi iz vlastitog budžeta još 25€. Dakle, bez tih 25€, nema ni onih 100€ iz evropskog budžeta. To znači da država mora da obezbijedi dovoljan obim sredstava za sufinansiranje. Praksa govori da, prije ulaska u EU, to nije veliki problem. Razlog je u tome da je obim sredstava, koja se u tom periodu dobijaju iz fondova EU, relativno mali, pa je i obim novca potreban za nacionalno sufinansiranje relativno mali. Nakon ulaska u EU, omogućen je pristup znatno većem obimu sredstava, a to znači i više novca za nacionalno sufinansiranje.
